ایستا

سرنوشت غریبی ست

مورچه ها

با اندیشه دانه زنده اند

شَتِه ها

به یافتن فصلی برای مردن!

من و تو

بی خبر از تبانی قاصدک و باد

قدم زنان

بر دشت های دلتنگی...